Beskid Niski uwielbiam za jego pustkę. Za rozległe przestrzenie, na których czasem można wędrować godzinami i nie spotkać nikogo. To jedno z niewielu miejsc, gdzie cisza naprawdę ma swoją wartość. Ale największą magię odkrywa po zmroku. Gdy gaśnie ostatnie światło, nad głową pojawia się ciemne, pełne gwiazd niebo, a Droga Mleczna rozciąga się od horyzontu do horyzontu. W takich chwilach wystarczy po prostu stanąć, spojrzeć w górę i chłonąć ten niezwykły spektakl. To właśnie za takie momenty wracam do Beskidu Niskiego raz za razem.