Niektóre miejsca przyciągają konkretną atrakcją. Jizerka działa trochę inaczej.

Jest tu Bukowiec – jeden z najwyższych szczytów bazaltowych w Czechach. Są torfowiska objęte ochroną. Jest Izerski Park Ciemnego Nieba, gdzie w bezchmurne noce można podziwiać tysiące gwiazd.

A mimo to po kilku godzinach najbardziej pamięta się coś zupełnie innego.

Atmosferę.

Do Jizerki przyjechałam w kwietniu. To czas, kiedy przyroda dopiero budzi się do życia. Łąki nie są jeszcze soczyście zielone. Dominują odcienie żółci, brązu i szarości. Dopiero spomiędzy zeszłorocznych traw przebijają się pierwsze kwiaty.

I chyba właśnie dlatego robią takie wrażenie.

Samochód zostawiam na parkingu Mořina. Plan jest prosty: najpierw Izera, potem Jizerka, a na koniec Bukowiec.

Kieruję się na żółty szlak, który szybko sprowadza mnie do doliny Izery. Rzeka wyznacza granicę między Polską a Czechami. Czasem płynie spokojnie, a chwilę później rozbija się o kamienie, robiąc przy tym całkiem sporo hałasu. Nie mogę się oprzeć. Wędruję wzdłuż brzegu, przeskakując z kamienia na kamień i słuchając szumu wody.

Od rzeki ruszam dalej w stronę Jizerki.

Jizerka należy do najwyżej położonych osad w Czechach. Leży na wysokości 862 metrów n.p.m., położona na rozległych łąkach, otoczona górami i lasami. A gdzieś nad osadą czeka szczyt, którego nie sposób przeoczyć.

Ale zanim o Bukowcu.

Najpierw Jizerka.

Drewniane domy, kamienne fundamenty, strome dachy. Tradycyjna sudecka architektura wygląda tutaj tak naturalnie, jakby zawsze była częścią krajobrazu. Trudno uwierzyć, że jeszcze w XIX wieku działały tu dwie huty szkła. To właśnie one przyciągnęły ludzi w tę część gór i przyczyniły się do rozwoju osady.

Dzisiaj trudno wyobrazić sobie bardziej spokojne miejsce.

No dobrze.

Może poza momentem, kiedy na horyzoncie pojawiają się szkockie krowy.

To właśnie one są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych mieszkanek Jizerki. Kudłate, wyposażone w imponujące rogi i grzywki skutecznie zasłaniające oczy. Wyglądają trochę groźnie, trochę zabawnie i są zdecydowanie bardziej fotogeniczne niż większość turystów;)

Przez dłuższą chwilę obserwuję, jak spokojnie spacerują po łąkach. Nigdzie się nie spieszą.

Tylko pozazdrościć.

Wiosną uwagę przyciągają również kwiaty. Z wyschniętych po zimie traw wyrastają żonkile i krokusy, dodając krajobrazowi kolorów. Nie tworzą idealnych dywanów. I może właśnie dlatego wyglądają tak naturalnie.

Mogłabym zostać tutaj na dłużej.

Ale czas ruszać dalej.

Podejście nie jest długie. Wręcz przeciwnie. To jeden z tych szczytów, które pozwalają szybko zdobyć wysokość bez większego wysiłku.

Na szczęście. Więcej energii zostaje na rozglądanie się dookoła.

Bukowiec (1005 m n.p.m.) jest jednym z najwyższych bazaltowych szczytów w Czechach i najwyższym powulkanicznym wzniesieniem Sudetów. Dziś stanowi doskonały punkt widokowy na okolicę.

Ze szczytu widać Jizerkę rozrzuconą na wielkiej łące.

Robię zdjęcia. Potem kolejne. A później odkładam aparat. Niektórych widoków szkoda oglądać przez ekran.

Powrót na parking jest spokojny i niespieszny. Trochę jak wszystko tego dnia.

Myślę o tym, że Jizerka słynie jeszcze z tej jednej rzeczy. Wraz z pobliskim Orlem znajduje się w samym sercu Izerskiego Parku Ciemnego Nieba – pierwszego na świecie transgranicznego obszaru chroniącego nocne niebo. W bezksiężycowe noce można zobaczyć tutaj tysiące gwiazd i wyraźny pas Drogi Mlecznej.

Tym razem wygrały żonkile, szkockie krowy i Bukowiec. Następnym razem przyjadę dla gwiazd.

Informacje praktyczne:

Lokalizacja: Góry Izerskie (Jizerské hory)

Trasa: Parking Mořina → Most Karlovski na Izerze → osada Jizerka → Bukowiec → parking Mořina

Długość: około 8 km

Czas przejścia: 2,5–3,5 godz.

Realny czas: :) znacznie dłużej, jeśli zatrzymujesz się przy rzece, fotografujesz szkockie krowy, robisz postoje na kwitnących łąkach lub zaglądasz do jednej z lokalnych restauracji.

Do Jizerki można również dotrzeć od strony polskiej, kierując się szlakiem z Jakuszyc do Schroniska Orle. Trasa dłuższa, około 17 km.