Słońce zachodzi, zabierając ze sobą najpiękniejsze ciepłe światło. Każda podróż kiedyś się kończy, czasem pozostawiając uczucie niedosytu. Tak się złożyło, że jest to moje ostatnie zdjęcie z sierpniowej wizyty w Beskidzie Sądeckim w 2021 r., dlatego wzbudza we mnie nostalgię. Trudno uwierzyć, wpatrując się w tarczę gwiazdy samotnie wiszącą nad fałdami skał i ziemi, że jeszcze dwie godziny wcześniej niebo w całości zasnuwały chmury. Prognozy były jednak optymistyczne, dlatego dosłownie pobiegłem (w tempie ok. 8-9 km/h i ze sprzętem ważącym ponad 6 kg) z Suchej Strugi do ślimaka widokowego w Woli Kroguleckiej (mea culpa, zwlekałem do ostatniej chwili, niepewny autentyzmu pogodowych zapowiedzi). A nad moją głową chmury wręcz niknęły w oczach, a słońce nieubłaganie zmierzało ku widnokręgowi.